Όλα τα πράγματα, όλη η ζωή, όλη η δημιουργία είναι μέρος μίας Ενιαίας Αρχέγονης Σκέψης.
Ό,τι είναι άπειρο δεν μπορεί να είναι πολλά, διότι η πολλαπλότητα είναι μια πεπερασμένη έννοια. Για να υπάρχει απειρία, πρέπει κανείς να αναγνωρίσει ή να ορίσει αυτή την απειρία ως ενότητα, αλλιώς ο όρος δεν έχει κανένα σημείο αναφοράς ούτε νόημα. Σε έναν Άπειρο Δημιουργό υπάρχει μόνο ενότητα. Το βιώνουμε αυτό κάθε μέρα στη ζωή μας με το φως του ήλιου, που είναι ένα απλό παράδειγμα ενότητας. Όταν περνάτε το φως του ήλιου μέσα από ένα πρίσμα, δείχνει τα άπειρα χρώματα από τα οποία αποτελείται. Αυτό είναι ένα απλουστευμένο παράδειγμα ενότητας.
1.1. Advaita Vedānta
Στη βεδική παράδοση, ο Νόμος του Ενός Άπειρου Δημιουργού είναι γνωστός ως Advaita.
Η Advaita (σανσκριτικά: όχι δύο) Vedānta είναι η βεδική διδασκαλία της μη δυαδικότητας: ο ατομικός εαυτός (Ātman) και η έσχατη πραγματικότητα (Brahman) είναι ένα. Οι ρίζες της βρίσκονται στις Ουπανισάδες, των οποίων τα μεγάλα ρητά εκφράζουν αυτή την ενότητα: Tat tvam asi («Εσύ είσαι Εκείνο») και Aham Brahmāsmi («Εγώ είμαι το Brahman»).
Ο Ādi Śaṅkara έδωσε στην Advaita την κλασική της μορφή τον 8ο αιώνα μ.Χ., μέσα από τα σχόλιά του στις Ουπανισάδες, στη Bhagavad Gītā και στα Brahma Sūtras. Αυτός είναι ο πυρήνας του Νόμου του Ενός: όλα είναι ένα, και υπάρχει ένας άπειρος Δημιουργός.
Ο Νόμος του Ενός είναι μια σύγχρονη Ουπανισάδα, προσαρμοσμένη στο τρέχον στάδιο εξέλιξης της πλανητικής συνείδησης. Εξηγεί τον ιστό της πραγματικότητας με πλήρη διαφάνεια, χωρίς το μυστήριο και την αφαίρεση που κάποτε τον κρατούσαν πέρα από την εμβέλεια του διανοητικού νου. Μέσα σε αυτή τη διαύγεια, ο δρόμος της αφοσίωσης (η καρδιά, η αποδοχή) και ο δρόμος της γνώσης (ο νους) ενώνονται και γίνονται ένα στο κάρμα (τη δράση). Εκεί όπου το μυστήριο κάποτε επέτρεπε σε όσους βρίσκονται στον δρόμο της Υπηρεσίας προς τον Εαυτό να εκμεταλλεύονται τους αθώους που βρίσκονται στον δρόμο της Υπηρεσίας προς τους Άλλους, αυτή η νέα απλή εξήγηση φέρνει απόλυτη διαύγεια και ενδυναμώνει κάθε κυρίαρχο άνθρωπο, που μελετούν και ακολουθούν τον Νόμο του Ενός Άπειρου Δημιουργού.
1.2. Αγάπη/Φως και Φως/Αγάπη
Η Αγάπη/Φως και το Φως/Αγάπη είναι οι θεμελιώδεις ενέργειες του Ενός Άπειρου Δημιουργού.
Η Αγάπη/Φως είναι η ευφυής ενέργεια που δημιουργεί και συντηρεί ολόκληρη τη δημιουργία.
Το Φως/Αγάπη είναι η ευφυής Απειρία που επιτρέπει στην Ελεύθερη Βούληση κάθε οντότητας να διαμορφώνει το δικό της πεπρωμένο.
1.3. Τρεις Κύριοι Νόμοι του Νόμου του Ενός
Υπάρχουν τρεις κύριοι Νόμοι του Νόμου του ενός άπειρου δημιουργού:
- Νόμος της ΕλεύθερηςΒούλησης ή Οδοί της Σύγχυσης
- Νόμος της Αγάπης ή Οδοί της Δημιουργίας και της Δημιουργικής Εστίασης
- Νόμος του Φωτός ή Οδοί της Σοφίας
Τα δεδομένα, όταν επεξεργάζονται, γίνονται γνώση. Η γνώση είναι σαν τη βενζίνη για το αυτοκίνητο, αλλά η ταχύτητα έρχεται από τη χρήση. Η γνώση, όταν χρησιμοποιείται/ εφαρμόζεται μέσω της δράσης και βιώνεται στη ζωή, γίνεται Φως/ Σοφία.
Η ΕλεύθερηΒούληση, επιλέγοντας συνειδητά τη δημιουργική εστίαση της δυνητικότητας ώστε να εκδηλωθεί σε πραγματικότητα και να βιωθεί στη ζωή, που φέρνει φως/ σοφία μέσω της προσωπικής ευθύνης.