Dusze-wolontariusze to te, które pochodzą z własnego strumienia ludzkich dusz Ziemi, a jednak przed narodzinami wybrały inkarnację w tym intensywnym okresie przemiany planetarnej. Nie są tu po to, by uciec od Ziemi ani by obserwować ją z daleka. Są tu, ponieważ głęboko kochają Ziemię. Te kompleksy dusz powiedziały w istocie, że ponownie wejdą w trzecią gęstość i nie zapomną, kim są. Przebudzą się od wewnątrz tego kompleksu iluzji i czyniąc to, pomogą innym sobie przypomnieć. Wolontariusze często odczuwają silne poczucie odpowiedzialności, nie wiedząc dlaczego. Można wyczuć głębokie ciążenie ku służbie, uzdrawianiu, nauczaniu lub stabilizowaniu innych; pojawi się wrażliwość emocjonalna na zbiorowy ból i zmęczenie, które nie ma fizycznego wyjaśnienia. Niosą kody współczucia, a nie kosmiczną pamięć. Co do wędrowców: wędrowcy to kompleksy dusz, które nie pochodzą z Ziemi. Przybyli z zaawansowanych cywilizacji układów gwiezdnych, takich jak Plejadianie, Syrianie, Arkturianie, Andromedanie i inni, którzy niegdyś ukończyli własne cykle ewolucyjne. Wybrali inkarnację tutaj, na Ziemi, w pełni świadomi ryzyka, że mogą o wszystkim zapomnieć i zagubić się w gęstości. Wędrowcy niosą pamięć galaktyczną głęboko w polach swoich kompleksów dusz. Choć często budzi się ona dopiero później w życiu, często doświadczają poczucia, że Ziemia nie jest ich domem. Często doświadczają trudności z przystosowaniem się do systemów społecznych, nagłych przebudzeń duchowych i silnego rezonansu z rozgwieżdżonym niebem lub starożytną wiedzą. Tam, gdzie wolontariusze zakotwiczają ludzkie współczucie, wędrowcy zakotwiczają kosmiczną częstotliwość. Kluczowa różnica polega na tym, że wolontariusze to kompleksy dusz pochodzenia ziemskiego, a wędrowcy to kompleksy dusz pochodzenia nieziemskiego.