Qëndrimi i viktimës është i rrënjosur thellë brenda njerëzimit në tërësi. Ai e fik dritën e çdo fëmije sapo thithet nga qëndrimi prindëror.
Me kuptimin se të qenit viktimë është një gënjeshtër dhe një ide që duhet lëshuar, modeli hologramik fillon menjëherë të ndriçojë. Përdoreni si mantra, veçanërisht kur hasni situata që në të kaluarën kanë shkaktuar atë që është quajtur dhënia e pushtetit tuaj.
Kjo është një e vërtetë për t'u vënë në një duzinë vendesh, për t'ju kujtuar ta lini ndërgjegjen “unë jam një viktimë që duhet shpëtuar”.
Mbani mend se vullneti i lirë është topi i palidhur i dimensionit të 3-të dhe liria për të zgjedhur ushtrohet nga të gjithë, pavarësisht nëse e pranojnë apo jo.
Mohimi nuk është i pashërueshëm derisa të dorëzoheni. Durimi i kombinuar me ftesa të sjellshme për të marrë pjesë në procesin e të mësuarit përfundimisht i lejon viktimës të zgjohet, dhe kështu të jetë e hapur ndaj shërimit.
Qëllimi i çdo entiteti, me fjalë të thjeshta, është kalimi nga ndërgjegjja e viktimës në vetëfuqizim, gjë që do të rezultojë në një rritje të rrezatimit dridhës të vetes dhe të planetit në tërësi.
Aspekti i vullnetit të lirë është njëkohësisht gjemba dhe lulja e procesit. Nuk është më mbijetesa e më të fortit, por mbijetesa e atij që është personalisht përgjegjës.
Ndërgjegjja e viktimës është mishërimi i përvojës negative. Ajo tërheq përmes ligjit të tërheqjes energji të ngjashme, ose me fjalë të tjera, tërheq situata që e shfrytëzojnë atë ndërgjegje. Duke e fituar këtë kuptim, atëherë është e qartë se hapi i parë që çdo entitet duhet të arrijë për ta tejkaluar këtë mënyrë përvoje është ta hedhë tutje ndërgjegjen e viktimës dhe ta rifitojë mënyrën e vetëfuqizimit.
Informojeni dhe inkurajojeni me butësi çdo entitet ta ndryshojë ndërgjegjen e vet nga viktimë në fitimtar, përmes dijes se mendimi ka fuqinë ta ndryshojë krijimin e shfaqur.
Skllavëria nuk është trashëgimia e zgjedhjes. Është heqja dorë nga korniza bazë e krijimit përmes zgjedhjes me vullnet të lirë të përvojës së viktimës, ajo që e ka lejuar këtë situatë të regresojë në nivelin e saj të tanishëm në çdo sferë të jetës.
Edhe kjo do të ndryshojë. Me pranimin e përgjegjësisë personale dhe planetare, truri/mendja do të aktivizohet në një shkallë gjithnjë e më të madhe. Megjithëse u imponua qëllimisht, kapaciteti i kufizuar i trurit mbahej në vend nga ndërgjegjja e viktimës. Kjo nga ana e saj mbahej në vend nga dëshira për t'u shpëtuar nga një burim jashtë vetes dhe njerëzimit në tërësi. Kjo jep më tej kuptimin për mësimet javore të programimit, që theksojnë nevojën për të kërkuar ndihmë nga jashtë në të gjitha fushat e jetës, për t'ia dorëzuar jetën një urtësie më të madhe nga jashtë, si dhe për paraqitjen në media të rrjedhës së pandërprerë të situatave të viktimave. Gjithçka është koordinuar me kujdes për ta mbajtur ndërgjegjen e viktimës të ankoruar fort brenda ndërgjegjes masive.
Pyetja e lashtë “Pse e lejon krijuesi i pafund këtë, nëse Ai i do vërtet qeniet e tij?” u ngrihet vazhdimisht në mendje secilit prej nesh. Përgjigja është gjithmonë e njëjta: vullneti i lirë! Nëse qeniet e vetëdijshme për veten zgjedhin ndërgjegjen e viktimës, Ligji i Tërheqjes do t'u sigurojë viktima të tjera si ata dhe abuzues për ta ruajtur përvojën.
Tërheqja e qëllimshme e frikës dhe e magjepsjes suaj për situatën e keqe, sapo të jeni të vetëdijshëm për të, me synimin e qëllimshëm për ta bërë këtë, është përdorimi i Ligjit të Synimit të Qëllimshëm. Nuk mund ta bëni këtë duke u përpjekur të ndaloni së menduari për të. Kjo është e mundur vetëm duke e zëvendësuar me një mendim tjetër për një temë krejtësisht të ndryshme.
Bashkëfajësia përfshin besimin se synimi i atyre që janë të përfshirë është për të mirën e të gjithëve. Ndoshta tani mund ta shihni fuqinë e dhembshurisë për të vuajturit anembanë botës. Kjo e mbështet ndërgjegjen e viktimës që kërkohet, sepse është bashkëfajësi e maskuar.
Dhembshuria juaj nuk do ta zgjidhë mjerimin e tyre. Këtë do ta bëjë zgjedhja juaj e qëllimshme për të krijuar një përvojë të re. Tërheqja e fokusit të vëmendjes suaj dhe drejtimi i tij drejt krijimit të një përvoje të re do ta sjellë ndryshimin shumë më shpejt sesa dërgimi i përsëritur i ndihmës duke i konsideruar ata viktima të gjora të pafajshme.
A tingëllon kjo zemërgur? A nuk mendoni se është zemërgur të jesh pjesë e krijimit të këtyre situatave të tmerrshme që në fillim?