De verticale en horizontale dimensies vertegenwoordigen het totale aspect van het menselijk bewustzijn, aangezien menselijke verstand/lichaam/geest-complexen de gelegenheid hebben zich met hun eigen vrije wil te verbinden met het directe begrip van het diepere besef van het zelf.
Het begrip van de horizontale dimensie en van de verticale dimensie kan in een vereenvoudigde versie zo worden uitgelegd dat het eerste begrip, van de horizontale dimensie, verwijst naar de gewone bewustzijnstoestand waarin de verstand/lichaam/geest-complexen in de eerste plaats vervuld zijn van gedachtevormen, herinneringen en andere soorten klankcomplexen die verband kunnen houden met het verleden of de toekomst en zelden met het gewaarzijn van het huidige moment.
In deze dimensie zijn de entiteiten op de aardeplaneten gewoonlijk bezig met het uiterlijke illusiecomplex en identificeren en hechten zij zich aan gedachtevormen, emoties en hun persoonlijke verhalen uit het verleden. Dit is de primaire dimensie van waaruit 99.5 % van de entiteiten van de planeet Aarde leeft.
Dit is een dimensie die verstoken is van de verbinding met de oneindige intelligentie van de ene oneindige Schepper. Daarom is de horizontale dimensie een soort bestaan dat op de planeet Aarde genormaliseerd is.
De verticale dimensie daarentegen vertegenwoordigt een dieper niveau van bewuste evolutie, dat toegankelijk wordt wanneer entiteiten in staat raken volledig aanwezig te zijn in het moment. De toegang tot de verticale dimensie houdt in dat men het voortdurende denksysteem overstijgt en zich bewust wordt van het huidige moment.
Dit maakt een onderlinge verbinding met oneindige intelligentie mogelijk en ook een onderlinge verbinding met de aanwezigheid van de ene oneindige Schepper. Dit laat rechtstreeks een verbinding in de verticale dimensie ontstaan. Bovendien worden in deze ruimte-tijddimensie van het verstand/lichaam/geest-complex de gebruikelijke patronen van het verstandscomplex en de gebruikelijke identificatie met gedachtevormen, evenals het denken over de ruimte-tijd van het verleden of de toekomst, opgeheven, wat leidt tot een gevoel geworteld te zijn in de zelfbewuste aanwezigheid van het zijn.
Dit is een dimensie van het verstand/lichaam/geest-complex die voorbij de delen ligt, waarin er geen identificatie is met leeftijd, persoonlijkheid en omstandigheden van het uiterlijke illusiecomplex en eenvoudigweg het bestaan van het zijn aanwezig is.